Dzisiejsza Ewangelia jest dla nas również słowem umocnienia w chwilach najbardziej wymagających w naszym życiu. Jezus uświadamia nam, że nigdy nie obiecał życia bez burz, ale obiecał, że będzie z nami w każdej chwili. W Ewangelii św. Jana czytamy następujące słowa: „Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować; jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać”. (J 15,20).
Jezus posyła swoich uczniów na jezioro, a burza, która ich spotkała, nie była dla nich karą. Była częścią ich drogi. Podobnie jest i w naszym życiu, kiedy doświadczamy życiowych burz. Nie powinniśmy jednak odczytywać każdej życiowej burzy jako Bożej kary. Są one częścią naszej drogi i naszego powołania. Nie każda porażka jest znakiem, że Bóg nas opuścił, i nie każdy zamęt oznacza brak Boga. Współczesny uczeń Jezusa także doświadcza przeciwnego wiatru i wysokich fal. Istotne jest jednak, aby pamiętać, że w tych życiowych przeciwnościach nie jest sam oraz że nie jest skazany na swoje słabości ani nawet porażki.
Najpiękniejsze zdanie, które daje nam dzisiaj Jezus, to słowa: „Odwagi! Ja jestem. Nie bójcie się!” (Mt 14,27).
One są sercem tej Ewangelii. Słowa „Ja jestem” (por. Mt 14,27) przywołują objawione Mojżeszowi imię Boga i ukazują Boską tożsamość Jezusa. Jego Imię przypomina nam, że Bóg już nieraz przeprowadził człowieka przez trudności. Ten, który prowadził Mojżesza i Eliasza, jest teraz z nami i chce nas prowadzić. To jest największa Dobra Nowina i Boża obietnica.
Jest jeszcze jedna prawda, która może stać się dla nas wskazówką. Piotr nie tonie dlatego, że wyszedł z łodzi, ale dlatego, że przestał patrzeć na Jezusa. Ewangelista Mateusz dopowiada jednak jeszcze jeden ważny szczegół – Piotr „na widok silnego wiatru uląkł się”, Piotr zwątpił (por. Mt 14,30-31). To właśnie wtedy zaczął tonąć. Być może rzadko zwracamy uwagę na to, że uczeń Jezusa rzeczywiście potrafił stawiać kroki po wodzie. Ewangelista Mateusz jasno ukazuje, że Piotr po wodzie podszedł do Jezusa. Zrobił to, co po ludzku jest niemożliwe. Dopóki patrzył na Jezusa, potrafił iść po wodzie. Zaczął tonąć, ponieważ przestraszył się i zwątpił, odrywając wzrok od Jezusa.
Ten fragment Ewangelii jest kolejnym obrazem naszego życia. Czasami musimy iść naprzód właśnie wtedy, gdy szaleje największa burza. Wiara nie polega na tym, że znikają przeciwności, ale na tym, że nawet pośród nich wiemy, na Kogo patrzeć. A kiedy zdarzy się, że spojrzymy w innym kierunku, nie zapominajmy wołać do Jezusa, tak jak uczynił to Piotr. Jego modlitwa nie była długa.
Powiedział tylko: „Panie, ratuj mnie!” (Mt 14,30).
I to wystarczyło, a Jezus natychmiast wyciągnął go z wody. Pamiętajmy, że Jezus nie czekał, aż Piotr stanie się doskonały. Najpierw go uratował. Tak właśnie działa Bóg i taką drogą przychodzi do nas. Niech dzisiejsze słowo Boże będzie dla nas umocnieniem i pocieszeniem.